-Í tækinu-
Herra Blogger virðist vera á móti því að ég skrifi langa pistla hingað inn, og því verð ég að skipta pistlinum sem ég hafði undirbúið í kvöld í nokkra styttri pistla. Sei la ví...
Ég ætlaði nefnilega að birta nokkra plötudóma um nokkrar breiðskífur sem ég hefi verið að hlusta á síðustu misserin, mikið er að gerast í tónlistarbransanum þessi misserin og hefi ég verið að taka smá þátt í því. Ég hefi ákveðið að byrja á því að fjalla um nýjustu plötu gamals Bítils.
Paul McCartney - Chaos and Creation in the Backyard. Þetta er alveg hörkuplata frá gamla Bítlinum. Án efa hans besta síðan...1997. Margir (eða einhverjir allavega) vilja meina að þetta sé hans besta sólóplata síðan hann gaf út sína fyrstu (McCartney, 1970), en mér finnst þeir hinir sömu vera svolítið að gleyma hinni stórgóðu Flaming pie, sem hann gaf út árið 97. En engu síður er þetta frábær poppplata (þrír samhljóðar í röð) og hefur að geyma nokkur lög sem verða að teljast meðal þeirra allra bestu sem kallinn hefur sett saman...og er þar þó úr nægu að moða (hver man t.d. ekki eftir Ob-la-di, ob-la-da). Ef fimm stjörnur er hæsti kvarði (og við hérna á þessari síðu gefum nánast aldrei svo háa einkunn) þá hlýtur þessi plata hiklaust fjórar stjörnur...jafnvel fjórar og kvartstjörnu.
Á næstunni munu svo birtast fleiri plötudómar. Spennandi...ekki satt?
Góðar stundir.
Herra Blogger virðist vera á móti því að ég skrifi langa pistla hingað inn, og því verð ég að skipta pistlinum sem ég hafði undirbúið í kvöld í nokkra styttri pistla. Sei la ví...
Ég ætlaði nefnilega að birta nokkra plötudóma um nokkrar breiðskífur sem ég hefi verið að hlusta á síðustu misserin, mikið er að gerast í tónlistarbransanum þessi misserin og hefi ég verið að taka smá þátt í því. Ég hefi ákveðið að byrja á því að fjalla um nýjustu plötu gamals Bítils.
Paul McCartney - Chaos and Creation in the Backyard. Þetta er alveg hörkuplata frá gamla Bítlinum. Án efa hans besta síðan...1997. Margir (eða einhverjir allavega) vilja meina að þetta sé hans besta sólóplata síðan hann gaf út sína fyrstu (McCartney, 1970), en mér finnst þeir hinir sömu vera svolítið að gleyma hinni stórgóðu Flaming pie, sem hann gaf út árið 97. En engu síður er þetta frábær poppplata (þrír samhljóðar í röð) og hefur að geyma nokkur lög sem verða að teljast meðal þeirra allra bestu sem kallinn hefur sett saman...og er þar þó úr nægu að moða (hver man t.d. ekki eftir Ob-la-di, ob-la-da). Ef fimm stjörnur er hæsti kvarði (og við hérna á þessari síðu gefum nánast aldrei svo háa einkunn) þá hlýtur þessi plata hiklaust fjórar stjörnur...jafnvel fjórar og kvartstjörnu.
Á næstunni munu svo birtast fleiri plötudómar. Spennandi...ekki satt?
Góðar stundir.

0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home