-Fall er vonandi fararheill-
Komið þið sælir ágætu lesendur og gleðilegt nýtt ár.

Það verður ekki sagt að nýja árið hafi byrjað með glæsibrag hjá undirrituðum. Þegar rétt rúmur klukkutími var liðinn af nýja árinu var ég að rölta í partý sem mér hafði verið boðið í. Aðstæður voru frekar erfiðar þar sem nýverið hafði snjóað mikið og með tímanum hafði þessi snjór breyst sum staðar í klaka. Þar sem ég rölti yfir klakabreiðuna ómuðu í huga mínum varnaðarorð móður minnar: "Farðu nú varlega, það er svo hált úti."
Ekki hafði ég labbað nema í fimm til sjö mínútur þegar fyrsta áfallið dundi yfir. Missti ég fótanna en náði þó að halda sæmilegu jafnvægi og varð ekki meint af, hafði eiginlega meiri áhyggjur af pokanum sem ég hélt á sem innihélt dálítið magn af áfengu öli sem ég ætlaði að bergja á í teitinu góða.
Tveimur mínútum síðar dundi seinna óhappið yfir. Hvort ég var orðinn kærulaus eftir að hafa sloppið svona vel úr fyrra atvikinu skal ég ekki segja en það það er skemmst frá því að segja að fæturnir hrundu undan mér og ég lá kylliflatur á jörðinni. Þegar ég sté upp sá ég mér til mikillar skelfingar að buxurnar voru rifnar á tveimur stöðum og fóturinn svona skemmtilega hruflaður.
Á þessari stundu sá ég að mér væri greinilega ekki ætlað að skemmta mér þessa nótt og ákvað að snúa heim og upp í ból. Þetta er trúlega versta byrjun á nýju ári sem ég man eftir. Allir sem hafa heyrt um þessar ófarir mínar hafa undantekningarlaust sagt að fall sé fararheill og ég ætla að leyfa mér að trúa því. Framundan hlýtur því að vera alveg hreint magnað ár.

Í næstu viku hefst skólinn aftur og meðal kennara minna á næstu önn verður enginn annar en Sverrir nokkur Jakobsson. Hann er einmitt bloggari góður og skrifar oftsinnis ágætis pistla. Hérna er linkur.

Svo styttist í afmælið mitt sem verður þann 23. þessa mánaðar eins og undanfarin ár, og aldrei þessu vant á ég afmæli á föstudegi. Öllum sem áhuga hafa er velkomið að gleðja mig á þeim degi.

Góðar stundir.