-Nú kemur alvöru blogg-
....eða allavega eitthvað sem meikar aðeins meiri sens en síðasta færsla.

Ég vil byrja á að óska honum frænda mínum til hamingju með að vera kominn áfram í Gettu betur. Drengirnir rúlluðu upp furðulega sprækum Iðnskólamönum. 28-17 urðu lokatölur sem er held ég ágætis árangur. Samt klúðruðu drengirnir nokkrum ansi auðveldum spurningum en þeir skrifa það á eitthvað stress...sem má vel vera.

Ég átti eftir að minnast á það að Idolið fór eins og ég hafði spáð því, enda var það nokkuð gefið mál svona fyrirfram.
Ég sá að einhver dagskrárstjóri hjá Stöð 2 var að tala um hvað áhuginn hefði verið gríðarlegur á úrslitakvöldinu og benti á, máli sínu til stuðnings, að á götum bæjarins hefði ekki sést neinn á ferli. Til gamans má geta þess að þegar úrslitin fóru fram gekk yfir landið einhver mesti bylur í áraraðir og þess vegna ekkert óeðlilegt við það að enginn hafi verið á ferli. Eða voru kannski allir bara að horfa á Idol? Það er ekki gott að segja Heimir, eins og maðurinn sagði.


Mér tókst loksins að endurheimta stóran hluta af því safni sem ég hafði byggt upp með stórlistamanninum Peter Hinnen. Þegar síðasta tölva krassaði þá hrundi með henni safnið góða en ég datt inn á einhvern góðan aðila um daginn sem lumaði á mörgum lögum með kappanum. Einnig tókst mér að ná aftur í hið stórgóða lag Ro Ro Ro Ro Robinson með hinni ungu Conny Froboess. Þetta er eitt af bestu lögum í heimi. Þetta er ekki fullyrðing, þetta er staðreynd.
Þess má til gamans geta að Conny litla tók þátt í Evróvisjónkeppninni 1962 fyrir hönd Þýskalands með lagið Zwei kleine Italiener. Gaman að því.

Ég hélt ég hefði eitthvað meira að segja en svo virðist nú ekki vera.

...og enn styttist í afmælið.

Góðar stundir.