-Svaðilför á Suðurnesjum-
Um þarsíðustu helgi fór ég í félagi við þriðja mann í veiðiferð á Djúpavatn. Reyndist þetta hin skemmtilegasta ferð og varð býsna mikil svaðilför. Föstudagskvöldið hófst á því að ég mæti upp á Djúpavatn um hálf níu leytið, en félagar mínir höfðu lagt af stað tæpum klukkutíma á undan mér. Þegar ég mæti uppeftir sé ég hvar bíll félaga míns situr pikkfastur ofan í einhverjum drullupolli, og úr varð að ég skutlaðist með Jónsa félaga minn í bæinn til að sækja jeppa til að draga bílinn upp. Um það bil klukkutíma síðar mætir Jónsi á björgunarbílnum og ætlar að hefjast handa við að kippa fólksbílnum upp, en þá vill ekki betur til en svo að Jónsa tekst á einhvern merkilegan hátt að festa jeppann...og svoleiðis pikkfesta hann að ekki ein einasta leið var að hagga honum þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir frameftir kvöldi, og einmitt um þetta leyti var farið að rigna eldi og brennisteini og ofsaveður í raun skollið á.
Um það leyti sem við vorum að gefast upp á því að ná jeppanum upp, birtust tvær mannverur í myrkrinu og reyndust þar vera á ferð þýskir ferðalangar sem höfðu verið á fjögurra vikna göngutúr um Ísland, og hafði tjaldið þeirra brotnað í fárviðrinu sem gekk yfir, og úr varð að við veittum þeim húsaskjól í eina nótt. Var því ákveðið að gefa það upp á bátinn að ná jeppanum upp og tekið til við að drekka bjór og syngja ættjarðarlög með þýsku túristunum inni í veiðikofanum. Upp úr krafsinu kom svo að skötuhjúin voru frá Leipzig í austurhluta Þýskalands, og báru hin geðþekku nöfn Klemens og Miriam, og reyndist Klemens vera trommuleikari líkt og undirritaður, og hafði einna mest gaman af kröftugri rokkmúsík og hafði farið tvívegis á tónleika með AC/DC...which was nice.
Til að gera langa sögu stutta, þá tókst okkur að ná bílunum upp daginn eftir, með hjálp góðra manna, rákum Þjóðverjana út úr kofanum, veiddum fjóra fiska og drukkum mikið af bjór og gini og öðrum áfengum drykkjum...og svo grilluðum við auðvitað líka.
Eftirminnilegastir hljóta þó að vera frönsku ferðamennirnir sem lögðu á sig mikinn göngutúr til þess að banka upp á hjá okkur og spyrja okkur þriggja spurninga. Í fyrsta lagi, hvað stæði á gulu skilti sem var þarna rétt hjá, og í öðru lagi, hvort að einhver búð, sem átti að vera fyrir aftan eitthvað fjall þarna í nágrenninu, seldi mat. Glöggir lesendur hafa væntanlega strax rekið augun í það að þetta voru einungis tvær spurningar, þrátt fyrir að Frakkarnir hafi tekið það skýrt fram í upphafi samtalsins að þær skyldu vera þrjár. "We have three questions for you", manni leið eins og í einhverri ævintýramynd, þar sem voðinn væri vís ef við næðum ekki að svara þessum þremur spurningum rétt.
En þegar öllu er á botninn hvolft, þá var þetta veiðiferð eins og þær gerast bestar.
Góðar stundir.
Um þarsíðustu helgi fór ég í félagi við þriðja mann í veiðiferð á Djúpavatn. Reyndist þetta hin skemmtilegasta ferð og varð býsna mikil svaðilför. Föstudagskvöldið hófst á því að ég mæti upp á Djúpavatn um hálf níu leytið, en félagar mínir höfðu lagt af stað tæpum klukkutíma á undan mér. Þegar ég mæti uppeftir sé ég hvar bíll félaga míns situr pikkfastur ofan í einhverjum drullupolli, og úr varð að ég skutlaðist með Jónsa félaga minn í bæinn til að sækja jeppa til að draga bílinn upp. Um það bil klukkutíma síðar mætir Jónsi á björgunarbílnum og ætlar að hefjast handa við að kippa fólksbílnum upp, en þá vill ekki betur til en svo að Jónsa tekst á einhvern merkilegan hátt að festa jeppann...og svoleiðis pikkfesta hann að ekki ein einasta leið var að hagga honum þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir frameftir kvöldi, og einmitt um þetta leyti var farið að rigna eldi og brennisteini og ofsaveður í raun skollið á.
Um það leyti sem við vorum að gefast upp á því að ná jeppanum upp, birtust tvær mannverur í myrkrinu og reyndust þar vera á ferð þýskir ferðalangar sem höfðu verið á fjögurra vikna göngutúr um Ísland, og hafði tjaldið þeirra brotnað í fárviðrinu sem gekk yfir, og úr varð að við veittum þeim húsaskjól í eina nótt. Var því ákveðið að gefa það upp á bátinn að ná jeppanum upp og tekið til við að drekka bjór og syngja ættjarðarlög með þýsku túristunum inni í veiðikofanum. Upp úr krafsinu kom svo að skötuhjúin voru frá Leipzig í austurhluta Þýskalands, og báru hin geðþekku nöfn Klemens og Miriam, og reyndist Klemens vera trommuleikari líkt og undirritaður, og hafði einna mest gaman af kröftugri rokkmúsík og hafði farið tvívegis á tónleika með AC/DC...which was nice.
Til að gera langa sögu stutta, þá tókst okkur að ná bílunum upp daginn eftir, með hjálp góðra manna, rákum Þjóðverjana út úr kofanum, veiddum fjóra fiska og drukkum mikið af bjór og gini og öðrum áfengum drykkjum...og svo grilluðum við auðvitað líka.
Eftirminnilegastir hljóta þó að vera frönsku ferðamennirnir sem lögðu á sig mikinn göngutúr til þess að banka upp á hjá okkur og spyrja okkur þriggja spurninga. Í fyrsta lagi, hvað stæði á gulu skilti sem var þarna rétt hjá, og í öðru lagi, hvort að einhver búð, sem átti að vera fyrir aftan eitthvað fjall þarna í nágrenninu, seldi mat. Glöggir lesendur hafa væntanlega strax rekið augun í það að þetta voru einungis tvær spurningar, þrátt fyrir að Frakkarnir hafi tekið það skýrt fram í upphafi samtalsins að þær skyldu vera þrjár. "We have three questions for you", manni leið eins og í einhverri ævintýramynd, þar sem voðinn væri vís ef við næðum ekki að svara þessum þremur spurningum rétt.
En þegar öllu er á botninn hvolft, þá var þetta veiðiferð eins og þær gerast bestar.
Góðar stundir.
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home