-Framhald-
...fleiri plötur hefi ég verið að leggja hlustir við undanfarið.
The Magic Numbers - The Magic Numbers: Þessi hljómsveit hefur verið hæpuð svo mikið upp að halda mætti að það að hlýða á disk þeirra myndi breyta lífi manns....það gerir það ekki. Þarna má finna nokkur býsna fín lög, en svo eru þarna lög sem hreinlega jaðra við það að vera leiðinleg. Því miður þá er þetta bara ekki minn tebolli. Í stjörnum talið: 1,5

The Arcade Fire - Funeral: Þessi diskur kom reyndar út í fyrra, en hann hefur verið að laumast að hlustum manna síðustu misserin. Þetta er líka þannig diskur að hann þarf nokkrar hlustanir. Mér fannst hann frekar óáhugaverður við fyrstu hlustun, en eftir að hafa gefið honum meiri séns þá verður að viðurkennast að þarna leynist lítill demantur. Dálítið furðuleg tónlist, en virkar betur og betur eftir því sem maður hlustar oftar, sem er einmitt merki góðra platna. Fjórar stjörnur, og gæti jafnvel farið hærra.

Alfie - Crying at teatime: Enska hljómsveitin Alfie gaf út ansi hreint fínan disk í fyrra (Do you imagine things), og glöggir lesendur muna eflaust eftir því að ég valdi þann disk einn af bestu diskum síðasta árs. Nú eru drengirnir mættir aftur með alveg hreint frábæra plötu, sem toppar fyrri plötuna...two times. Miklu heildstæðari plata og allt að því skotheld poppplata (aftur þrír sérhljóðar í röð...gaman að því). Titilllagið er í sérstöku uppáhaldi þessa dagana, frábært lag með skemmtilegri röddun. Tékk itt át endilega. Fjórar og hálf stjarna.

...og þar með lýkur gagnrýnendahorninu í bili, en handan hornsins eru reyndar ný plata með Cardigans, og ný plata frá meistara Kate Bush. Allt að gerast þessa dagana.

Góðar stundir.