-Dreggjar helgarinnar-
Helgin sem leið var fyrir margra hluta sakir forvitnileg. Laugardagurinn byrjaði á því að ég hentist um hálfa höfuðborgina til að ná í conga trommurnar sem ég hugðist nota við spilamennskuna á árshátíðinni um kvöldið. Þegar því var lokið fór ég inn í íþrótthúsið í Smáranum hvar við drengirnir stilltum upp og hljóðprófuðum. Gekk svo sem alveg þokkalega en ég fór að átta mig þarna á að kannski hefði verið hentugra að ná eins og einni æfingu með mín hljóðfæri...en maður er svo sem ekki að velta sér uppúr svoleiðis smáatriðum.
Um fimmleytið fór ég svo á Bítlatónleika Sinfóníuhljómsveitarinnar (ekki sym, enda er það beinlínis rangt) og ég verð að játa það að ég varð fyrir frekar miklum vonbrigðum. Það sem átti að verða tónleikar með hljómsveit og söngvurum varð að The Beatles - The Musical. Ekki alveg það sem maður vonaðist eftir.
Það var sem sagt búið að henda nokkrum klassískum Bítlalögum í einn pott og búa til einhvern fáránlegan söguþráð í kringum það, og til að toppa vonbrigðin þá voru þetta einhverjir enskir leikarar sem sungu lögin, með þessum ýkta framburði sem svona söngleikjafólk temur sér. I am the walrus stóð uppúr, enda voru minnst fíflalæti í kringum það lag og sinfónían fór ansi glæsilega með lagið. Reyndar var hljómsveitin mjög góð allan tímann og á heiður skilinn, þó svo aðeins hafi vantað uppá kraftinn.
Eftir tónleikana fór ég á árshátíð Símans og var hún í slappari kantinum að þessu sinni. Hljóðið var þannig í salnum að það náði til ca. tuttugu manna sem voru svo heppnir að sitja í miðjum salnum. Aðrir, þ.m.t. ég, sem sátu til hliðar við sviðið heyrðu ekki orðaskil af því sem fór fram uppi á sviði, það kom kannski ekki að sök enda voru þetta að miklu leyti sömu skemmtiatriði og í fyrra.
Svo stigum við Lagerlúðar á svið og trylltum mannskapinn. Hæpið í kringum mann að nafni Jón Sigurðsson var með miklum ólíkindum, enda hópaðist kvenfólk á öllum aldri upp að miðju sviðinu þar sem áðurnefndur Jón stóð.
Sjálfur stóð ég bakvið conga trommurnar og reyndi að líta út eins og ég vissi hvað ég væri að gera (án þess að hafa í raun hugmynd um hvað ég væri að gera) og sýnist mér það hafa heppnast svona glæsilega, í það minnsta voru allir voðalega ánægðir með þetta atriði....which was nice. Hörður vinnufélagi minn tók nokkrar flottar myndir af okkur og stemningunni og má nálgast þær myndir á heimasíðunni hans.
Sunnudagurinn fór svo í að horfa á Liverpool tapa, horfa á Haukana tapa í körfunni og svo endaði ég kvöldið á því að fara á jazz tónleika á Múlanum. Mjög flottir tónleikar.
...já og svo er gamla hljómsveitin mín kannski að fara að koma saman aftur í sumar og spila á einum tónleik eða tveimur. Það gæti orðið mikið stuð.
Hér er greinilega allt að gerast.
Góðar stundir.
Helgin sem leið var fyrir margra hluta sakir forvitnileg. Laugardagurinn byrjaði á því að ég hentist um hálfa höfuðborgina til að ná í conga trommurnar sem ég hugðist nota við spilamennskuna á árshátíðinni um kvöldið. Þegar því var lokið fór ég inn í íþrótthúsið í Smáranum hvar við drengirnir stilltum upp og hljóðprófuðum. Gekk svo sem alveg þokkalega en ég fór að átta mig þarna á að kannski hefði verið hentugra að ná eins og einni æfingu með mín hljóðfæri...en maður er svo sem ekki að velta sér uppúr svoleiðis smáatriðum.
Um fimmleytið fór ég svo á Bítlatónleika Sinfóníuhljómsveitarinnar (ekki sym, enda er það beinlínis rangt) og ég verð að játa það að ég varð fyrir frekar miklum vonbrigðum. Það sem átti að verða tónleikar með hljómsveit og söngvurum varð að The Beatles - The Musical. Ekki alveg það sem maður vonaðist eftir.
Það var sem sagt búið að henda nokkrum klassískum Bítlalögum í einn pott og búa til einhvern fáránlegan söguþráð í kringum það, og til að toppa vonbrigðin þá voru þetta einhverjir enskir leikarar sem sungu lögin, með þessum ýkta framburði sem svona söngleikjafólk temur sér. I am the walrus stóð uppúr, enda voru minnst fíflalæti í kringum það lag og sinfónían fór ansi glæsilega með lagið. Reyndar var hljómsveitin mjög góð allan tímann og á heiður skilinn, þó svo aðeins hafi vantað uppá kraftinn.
Eftir tónleikana fór ég á árshátíð Símans og var hún í slappari kantinum að þessu sinni. Hljóðið var þannig í salnum að það náði til ca. tuttugu manna sem voru svo heppnir að sitja í miðjum salnum. Aðrir, þ.m.t. ég, sem sátu til hliðar við sviðið heyrðu ekki orðaskil af því sem fór fram uppi á sviði, það kom kannski ekki að sök enda voru þetta að miklu leyti sömu skemmtiatriði og í fyrra.
Svo stigum við Lagerlúðar á svið og trylltum mannskapinn. Hæpið í kringum mann að nafni Jón Sigurðsson var með miklum ólíkindum, enda hópaðist kvenfólk á öllum aldri upp að miðju sviðinu þar sem áðurnefndur Jón stóð.
Sjálfur stóð ég bakvið conga trommurnar og reyndi að líta út eins og ég vissi hvað ég væri að gera (án þess að hafa í raun hugmynd um hvað ég væri að gera) og sýnist mér það hafa heppnast svona glæsilega, í það minnsta voru allir voðalega ánægðir með þetta atriði....which was nice. Hörður vinnufélagi minn tók nokkrar flottar myndir af okkur og stemningunni og má nálgast þær myndir á heimasíðunni hans.
Sunnudagurinn fór svo í að horfa á Liverpool tapa, horfa á Haukana tapa í körfunni og svo endaði ég kvöldið á því að fara á jazz tónleika á Múlanum. Mjög flottir tónleikar.
...já og svo er gamla hljómsveitin mín kannski að fara að koma saman aftur í sumar og spila á einum tónleik eða tveimur. Það gæti orðið mikið stuð.
Hér er greinilega allt að gerast.
Góðar stundir.
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home