-Í tilefni dagsins-

Hafísinn

Ertu kominn, landsins forni fjandi?
Fyrstur varstu enn að sandi,
fyrr en sigling, sól og bjargarráð.
Silfurfloti, sendur oss að kvelja!
situr ei í stafni kerling Helja,
hungurdiskum hendandi´ yfir gráð?
Svignar Ránar kaldi móður-kviður,
knúinn dróma, hræðist voðastríð,
stynur þungt svo engjast iður;
eins og snót við nýja hríð.

Hvar er hafið? hvar er beltið bláa,
bjarta, frjálsa, silfurgljáa?
ertu horfin, svása svalalind? -
Þá er slitið brjóst úr munni barni;
björn og refur snudda tveir á hjarni,
gnaga soltnir sömu beinagrind.
Þá er úti´ um frið og fagra daga,
frama, dáð og vit og hreystiþrótt,
þá er búin þjóð og saga,
þá er dauði, reginnótt.

Svo orti Matthías Jochumsson laugardaginn fyrir páska 1880 eftir mikið kuldaskeið sem átti þó eftir að vara áfram næstu mánuðina...en Matti kallinn var allavega orðinn verulega pirraður strax á páskum. Ljóðið er reyndar lengra en ég ákvað að láta þetta duga.

Góðar stundir.